DE WEG
Tijdens de vakantie zeg ik dikwijls dankjewel tegen onze navigatie. Wat heerlijk dat zo’n apparaat je feilloos de weg kan wijzen. Toch is het niet verstandig om er helemaal blind op te varen. Je zult altijd alert moeten blijven. Daarom heeft een labyrint wellicht zo’n aantrekkingskracht op mensen. Een labyrint kent maar één weg richting eindpunt, in tegenstelling tot een doolhof, waar je keuzes moet maken en kunt verdwalen. Het labyrint komt al in de oudste culturen voor. Ook in de vloeren van middeleeuwse kerken, soms zelf op een muur of pilaar.
Beroemd zijn die van Chartres en Amiens (op de foto).
Het labyrint was niet zozeer bedoeld ter verfraaiing van de kerk, maar verbeeldde de dwaalwegen in het leven. Het had een functie voor degenen die hun innerlijk kompas voor richting waren kwijtgeraakt. En het is een symbool dat kan verwijzen naar een mentale reis, spirituele groei, of een uitdaging om je weg te vinden. Het kan ook een vorm van
meditatie of bezinning zijn, waarbij je je innerlijke zelf verkent. Kerken met een labyrint trokken pelgrims aan die zich een tocht naar Rome of Jeruzalem niet konden veroorloven. Lopend of op de knieën gingen zij de weg door het labyrint. In het hart van het labyrint aangekomen, is de pelgrim zich bewust van het werkelijke doel in het leven, de weg richting God. Gelouterd mag de pelgrim dan zijn weg vervolgen in het besef dat God zijn enige zekerheid is.
Myrthe van der Graaf
Uit o.a.: Artway.eu Foto: labyrint kathedraal Nôtre Dame Amiens, 13e eeuw