Muziek die uit de hemel viel.

Het was in Israël een nacht als alle andere nachten. In de velden rond Bethlehem hielden herders de wacht bij hun schapen. Ze zaten rond een vuur en zoals altijd probeerden ze wakker te blijven. Schaapjes tellen moest je dan niet teveel doen, hadden ze gemerkt. Dus had herder Hillel iets anders uitgevonden. Hij had bedacht dat ze samen muziek moesten maken. En zo had elke herder een eigen instrument.
Ook in deze nacht maakten de herders muziek en zongen hun eigen liedjes.
Terwijl de herders met elkaar praatten werd het plotseling heel licht om hen heen.
"Stil, ik hoor wat, en kijk, het is licht uit de hemel!"
De herders keken omhoog en zagen allemaal engelen verschijnen. 
De engelen zeiden: "Wij hebben een boodschap van God. In Bethlehem is een kind geboren, en zijn naam is Jezus. Hij komt om alle mensen te helpen".
De engelen waren heel blij dat ze deze boodschap op aarde mochten brengen en bleven nog even muziek maken voor de herders. Ze zongen een liedje van vrede op aarde.

Plotseling laat Gabriëlla haar fluitje vallen en geschrokken kijkt ze het na. Niemand kon het fluitje meer pakken. De hemel was weer dicht en het fluitje bleef achter in het donkere gras. Het werd helemaal stil.

De herders keken elkaar aan en begonnen op hetzelfde moment allemaal door elkaar heen te praten.
"Laten we met z'n allen naar Bethlehem gaan, om het kind te zoeken!"
"Nee", zegt herder Abtalyon, "ik blijf liever bij de schapen. Bovendien zijn die engelen mij te wereldvreemd. Ze zingen over vrede op aarde. Ik vraag me af welke vrede ze bedoelen. Iedereen weet toch hoe de wereld eruit ziet. Mensen maken steeds ruzie, en er is zoveel oorlog".
"Je hebt gelijk, maar stel dat het nu verandert, die engelen hebben toch niet voor niets deze boodschap gebracht?"
"Laat mij maar hier. Ik heb geen boodschap aan wat die engelen zeggen.

Herder Benjamin wordt ongeduldig: "Gaan we nou?, dan blijft hij maar hier, als hij dat zo graag wil".
De herders gaan op weg. Abtalyon hoorde hun voetstappen steeds zachter worden.

Toen ze weg waren stond hij op en liep een rondje door het gras.
Dan vindt hij een fluitje! "Wie kan dat verloren hebben?"
Uit de fluit kwam zo'n mooi geluid dat herder Abtalyon er niet mee op kon houden. Ook de dieren luisterden ademloos naar het geluid.
"Dit is geen gewone muziek, hier word ik helemaal blij van. Ik ga gauw naar de anderen om het te laten horen. Kom op schapen, jullie mogen mee".

Toen Abtalyon in Bethlehem aankwam was het daar nog steeds druk. Dat kwam door de grote volkstelling die keizer Augustus had bedacht. Alle mensen moesten zich laten inschrijven op de plek waar, ze geboren waren. Veel mensen waren naar Bethlehem gereisd om zich te laten tellen. Alle herbergen waren overvol. 

Op straat liepen nog allerlei mensen die op zoek waren naar een slaapplaats maar die nergens iets konden vinden. Zelfs de afgezant van de keizer, die de mensen moest tellen en inschrijven was te laat naar een slaapplaats gaan zoeken. Hij lag nu ergens uitgeteld te snurken op de grond. 

Abtalyon speelde ondertussen op zijn fluit. De mensen draaiden zich om en ook de volksteller werd wakker. Zulke mooie muziek hadden ze nog nooit gehoord! Ze dachten niet meer aan slapen maar waren opeens klaarwakker.
Ook de andere herders hoorden de muziek en keken om zich heen wie er zo mooi speelde.
"Hoe kom je aan die prachtige fluit? Sinds wanneer kun jij zo mooi spelen?"
"Ik weet, het niet. Ik heb de fluit gevonden in het gras bij de schapen. Het lijkt wel of hij uit de hemel gevallen is, want de muziek komt vanzelf en maakt mij blij".
"Zo te zien maakt de muziek niet alleen jou blij. Net liepen alle mensen hier moedeloos te zoeken naar een plek om te slapen, maar nu lijkt het wel of ze daar niet meer aan denken".
"Ga je nu mee, Abtalyon? Ik denk dat die mooie muziek van jou goed van pas komt, als wij het kind zoeken".

De herders liepen verder en zagen een stal. Abtalyon speelde op de fluit en toen zagen ze dat er licht was in de stal. Ze gingen naar binnen en daar zaten een man en een vrouw met een pasgeboren kind.
"Sorry, dat wij zo maar binnenvallen, maar wij hoorden dat er een kind geboren was en zijn naam is Jezus".

"Kom gauw binnen", zei Maria. "Hier is het kind waar jullie naar zochten".
"Het is ons kind, maar meer nog is het het kind van God", zei Jozef. "Hij is uit de hemel gekomen om op aarde vrede te brengen".

Engel Gabriëlla keek uit de hemel en zag dat een herder nu steeds op haar fluitje liep te blazen. Ze vond het maar niks, dat haar muziek nu op aarde klonk.
Maar God zei tegen haar: "Wees blij dat de mensen op aarde nu muziek kunnen maken zoals in de hemel. Want die muziek maakt vrede, voor iedereen die er naar wil luisteren".
En toen kreeg Gabriëlla een nieuwe fluit en samen met de andere engelen maakte ze zoveel muziek als ze maar wilde.
Zelfs in de stal was het te horen en het leek wel of het kind uit de hemel even glimlachte.

Teksten van ds. Joke van Voorst